เคยไหมคะที่รู้สึกว่าวันนี้ไม่ได้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น งานที่ทำก็กองเท่าเดิม ตารางชีวิตก็ไม่ได้แน่นไปกว่าเมื่อวาน แต่ว่าพอเข้าช่วงหน้าฝนแบบนี้ แค่ใช้ชีวิตให้ผ่านไปแต่ละวันกลับรู้สึกเหนื่อยหอบแบบบอกไม่ถูก ตั้งแต่ตื่นมาเช็กพยากรณ์อากาศในมือถือ ต้องเผื่อเวลาเดินทาง เลือกรองเท้าที่โดนน้ำแล้วจะไม่พัง พกร่ม พกเสื้อคลุม พอนึกภาพว่าต้องออกไปเจอถนนเปียกๆ คนแน่นบนรถไฟฟ้า แถมแชตงานยังเด้งรัวไม่หยุด แค่คิดพลังงานก็หายไปเกินครึ่งแล้วค่ะ นี่แหละคือเหตุผลที่วันธรรมดาหน้าฝนมันหนักหนากว่าปกติ ทั้งที่เราไม่ได้ทำงานเพิ่มขึ้นเลย เนื่องจากพลังงานถูกใช้ไปกับรายละเอียดจุกจิกตลอดทั้งวันที่เราอาจไม่ทันสังเกตตัวเอง   ฝนตกหนึ่งรอบ อาจเปลี่ยนอารมณ์เราไปทั้งวันแบบไม่ทันตั้งตัว ฝนตกอาจดูเป็นเรื่องธรรมชาติที่เกิดขึ้นบ่อย แต่ว่าสำหรับคนใช้ชีวิตในเมือง มันคือตัวแปรที่เปลี่ยนจังหวะชีวิตได้ทั้งวันเลยค่ะ จากที่เคยออกจากบ้านเวลาเดิมเป๊ะๆ อาจต้องขยับให้เร็วขึ้นเพื่อหนีรถติด หรือจากที่เคยใส่รองเท้าคู่ที่ชอบที่สุด อาจต้องเปลี่ยนเป็นคู่ที่รับมือพื้นเปียกได้ดีกว่า เพราะความลื่นและแอ่งน้ำทำให้เราต้องใช้สมาธิในการเดินมากกว่าเดิมหลายเท่า ความล้าสะสมมันเริ่มตั้งแต่เรายังไม่ถึงออฟฟิศด้วยซ้ำ โดยเฉพาะในวันที่ต้องรีบไปประชุมหรืองานที่ต้องเริ่มตรงเวลา เราไม่ได้แค่เดินทาง แต่เรากำลังแข่งกับเวลาและสภาพอากาศอยู่ในหัวตลอดเวลา! พอถึงเวลาต้องนั่งลงที่โต๊ะทำงานจริงๆ เลยรู้สึกเหมือนวันนี้ผ่านไปแล้วครึ่งวัน ทั้งที่เพิ่งเริ่มเช็กอีเมลเองค่ะ   แชตเด้งรัว ทำให้สมองไม่เคยได้พักจาก Notification ต่อให้ข้างนอกฝนจะตกหนัก หรือการจราจรจะติดขัดแค่ไหน แต่ว่างานในโลกออนไลน์ยังเดินต่อแบบไม่สนสภาพอากาศ ไม่ว่าจะเป็นแชตเด้งแบบต่อเนื่อง อีเมลยังเข้าไม่หยุด และหลายครั้งที่เราต้องสลับโหมดให้ไวมาก จากคนที่เพิ่งฝ่าละอองฝนมาหมาดๆ กลายเป็นคนที่ต้องตอบงานให้ทันท่วงทีภายในไม่กี่นาที เพราะแน่นอนว่าความเร็วในการสั่งงานยุคนี้ไม่ได้ลดลงตามความเร็วของรถบนท้องถนนเลยค่ะ  (กรี๊ดออกมา!)  แต่ปัญหา คือ แชตที่เด้งตลอดวันไม่ได้รบกวนแค่เวลาทำงานแต่ยังรบกวนสมาธิอย่างหนักด้วย ทุกครั้งที่มีเสียงแจ้งเตือน สมองเราต้องคอยประเมินทันทีว่าเรื่องนี้ด่วนไหม? เกี่ยวกับเราหรือเปล่า? … Continue reading ในวันฝนตก รถติด แชตเด้ง ทำไมวันธรรมดาหน้าฝนถึงดูดพลังงานกว่าที่คิด?