บางคนเดินเข้าลิฟต์แล้วเริ่มคุยเรื่องรถติด อากาศ หรือมื้อเที่ยงได้ทันที แต่บางคนแค่สบตากับเพื่อนร่วมงาน สมองก็เหมือนเปิดหน้าว่างขึ้นมาเฉยๆ ทั้งที่ไม่ได้รำคาญ ไม่ได้อยากทำตัวห่าง และจริงๆ ก็อยากชวนคุยอยู่เหมือนกัน แค่ยังหาประโยคเปิดไม่ทันเท่านั้นเอง Small Talk ในออฟฟิศดูเหมือนเป็นเรื่องง่าย เพราะไม่ต้องคุยลึกหรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นจริงจัง แต่สำหรับคนที่ต้องคิดก่อนพูด ช่วงสั้นๆ ระหว่างรอลิฟต์ ต่อคิวกาแฟ หรือรอประชุมเริ่ม กลับใช้พลังมากกว่าที่เห็น ในหัวอาจมีคำถามอยู่หลายอย่าง แต่พออีกฝ่ายยืนตรงหน้า ทุกคำกลับหายไปพร้อมกัน เหลือแค่รอยยิ้มหนึ่งครั้งกับการก้มดูมือถือแบบยังไม่ได้เปิดอะไรเลย   เจอกันในลิฟต์ แล้วมือถือก็ดูน่าสนใจขึ้นมาทันที ประตูลิฟต์เปิดออก แล้วพบว่าเพื่อนร่วมงานที่พอรู้จักยืนอยู่ข้างใน โมเมนต์นั้นจะทักดีไหม ควรถามอะไร หรือแค่ยิ้มให้ก็พอ ระหว่างที่สมองกำลังเลือกคำ มือก็กดเปิดโทรศัพท์ไปก่อน ทั้งที่ไม่มีข้อความด่วน ไม่มีใครตามงาน และยังไม่ได้ตั้งใจจะอ่านอะไรเป็นพิเศษด้วยซ้ำ ลิฟต์ขึ้นเพียงไม่กี่ชั้น แต่ความเงียบทำให้เวลารู้สึกยาวกว่าปกติ เราอาจอยากถามว่าเพิ่งมาถึงเหรอ วันนี้รถติดไหม หรือช่วงนี้งานเป็นยังไง แต่กว่าจะเลือกได้ ประตูก็เปิดถึงชั้นที่ต้องออกพอดี สุดท้ายจึงจบด้วยคำว่า “เจอกันค่ะ” ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะคุยมากกว่านั้นอีกนิด   ในหัวมีหลายประโยค แต่พูดออกไปได้แค่ “อ๋อ” เพื่อนร่วมงานกำลังเล่าเรื่องงานที่เจอมา หรือบอกว่าเมื่อวานต้องกลับดึกเพราะมีเรื่องให้แก้ ระหว่างฟัง เราเข้าใจหมดนะคะ … Continue reading Small Talk ในออฟฟิศ ไม่ได้ไม่อยากคุย แค่ยังนึกประโยคไม่ออก